Bałkany - Puszka konserwy

Konstantynopol i Stambuł - Adalar, Wyspy Książęce (TR)

2012-01-07T08:48:00.000+01:00

Widok z wyspy Büyükada poprzez morze Marmara na anatolijską część Stambułu.

Po Büyükadzie nie jeżdżą samochody tylko dorożki.

Takich domków sprzed 100 lat jest tu pełno.

Kotek był niegrzeczny.

Ta dziewczynka przyjechała na wsypę na wycieczkę.

Widok na drugą największą wyspę - Heybeliadę.

Promy na wyspy Książęce odpływają z przystani Kabatas. Po dwóch godzinach dopływa się do ostatniej wyspy archipelagu. Po drodze podziwia się widok na Konstantynopol. Zdjęcia Hagii Sophii i Błękitnego Meczetu można zrobić z zupełnie innej perspektywy.

Turcy nazywają je Adalar, Grecy mówili na nie Książęce (LINK do Wikipedii). Sześć wysepek leży stosunkowo blisko Stambułu, ale odległość kiedyś musiała być na tyle znacząca, że starczała na wyganianie tu niepoprawnych polityków i krnąbrnych żon. Przed I Wojną Światową działki na wyspach należały do majętnej społeczności greckiej i ormiańskiej. Kupcy budowali tu wille i przyjeżdżali do nich, gdy letni żar nie pozwalał oddychać w gwarnym Stambule. Wojna to zniszczyła. A może zniszczyli to Turcy, którzy uwierzyli dyktatorowi Ataturkowi. Społeczeństwo wieloetniczne nie było modne w międzywojennym świecie. Grecy wyjechali do Grecji, Ormian wyrżnięto, wyspy opustoszały.

Dzisiaj także jest tu cicho, mniej rojno, na ulicach czuć przyjemny i swojski zapach końskich bobków potęgowany stukotem kopyt i toczących się dorożek. Wiaterek od morza daje ulgę. Nawet w październiku, w miesiącu w którym byliśmy w Stambule, można było odczuć mikroklimat wysp. Stare wille i bujna roślinność dookoła przenoszą cię do Tajemniczego Ogrodu. Nagle lądujesz pośród drzew, których nikt od dawna nie przycinał i chodzisz po trawie, której od wieku nikt nie strzygł, no może jedynie słońce hamowało niepotrzebny wzrost roślin.

Konstantynopol i Stambuł (TR) - fajka wodna

2011-12-03T14:16:00.000+01:00

Nie palę papierosów. Już więcej razy zdarzyło mi się zapalić fajkę wodną. Pierwszy raz w Tunezji. Najdłużej w Sylwestra kilka lat temu. W Stambule nawet nam się nie chciało siadać w knajpce. Ale jej widok, ponure wnętrze, zadymione i gęste powietrze - to było warte do zanurzenia się w bok od Divanyolu.

Konstantynopol i Stambuł - (TR) - granat

2011-11-20T09:48:00.000+01:00

Granaty dojrzewają jesienią. To typowy owoc sezonowy, który trzeba konsumować w okresie dojrzewania, bo wtedy ziarenka są soczyste i smaczne. W Stambule co kawałek na ulicach kupić można wyciskany przy tobie sok z granatu. Cena, w zależności od miejsca i wielkości kubeczka, wahała się między 3 a 7 lir. Ochlałem się tym sokiem jak piwskiem. Jedzenie granatu w formie stałej, jest upierdliwe. Trzeba dłubać ziarenka, sok z nich tryska na boki, a zęby mają robotę w zgniataniu twardych cząsteczek. Soczek jest szybciej przyswajalny. Uwielbiam tę cierpkość oblaną słodkim w końcu smakiem!

Granat w Wikipedii.

Granat w kosmetyce.

Przepisy na potrawy zawierające granat.

Konstantynopol i Stambuł - Orient Express (TR)

2011-10-29T22:05:00.002+02:00

W 1883 roku ruszył pierwszy Orient Express. Zaczynał trasę w Paryżu. Szlak liczył prawie 3000 km. W pierwszych latach konieczne były przesiadki do gorszych wagonów.

W 1889 roku można było pokonać całą trasę bez przesiadek, jednym składem. Orient Express ruszał z Paryża do Budapesztu, przez Belgrad, Bukareszt i Konstancję do Stambułu.

Podróż trwała 67 godzin, a maksymalna prędkość składu wynosiła 80 km/h.

Orient Express jeździ do dzisiaj. Pod inną nazwą, na innych trasach. Jest pierońsko drogi. Za trasę wiodącą przez Polskę trzeba było sypnąć 6000 ełrasów.

Sirkeci Garı - główny dworzec kolejowy w Stambule. Jest stacją końcową wszystkich pociągów jadących z Europy. Był też stacją końcową Orient Expressu. Najbardziej zadziwiło mnie natężenie ruchu na tym dworcu. Na zewnątrz, na sąsiednich ulicach przewala się mrowie ludzi. Na dworcu panuje spokój. Nawet przyjeżdżające pociągi nie wypluwają milionów jednostek. Wszystko jest senne, jakby żyło tylko wspomnieniem minionej świetności. Bogacze przyjeżdżają teraz do Stambułu samolotami. Pociągi w większości zbierają tylko ludność z europejskiej części Turcji.

A przecież sto lat temu magia wschodu pchała bogatych Europejczyków do dzikiego Imperium. Konstantynopol chłonął europejskość od swych gości, elity tego miasta westernizowały się. Galata stał się dzielnicą europejskiej stolicy. Agent Ataturk nie musiał wykonywać mozolnej pracy, aby przewrócić umysły Osmanów.

Emir Kusturica - wiem skąd się wziął!

2011-10-06T19:05:00.000+02:00

I nie chodzi mi tutaj o miejsce urodzin, ale o źródło jego twórczości.
Niedawno obejrzałem jugosłowiański film "Kto tamo peva?" z 1980 roku w reżyserii Slobodana Sijana (Filmweb). To typowy, tragikomiczny film drogi. Akcja dzieje się w Serbii podczas II wojny. Do Belgradu jedzie autobus, którego właścicielem jest niejaki Krstic. Podczas przejazdu serbskimi polnymi drogami zbiera mieszaninę społeczeństwa. Każdy z pasażerów jest oryginałem. Każdy jest trochę świrem. W filmie pojawia się superancka muzyka w wykonaniu dwójki Cyganów.
W miarę rozwoju akcji, przecierałem oczy ze zdumienia. Toż ten film jest archetypem dla przyszłych filmów Emira Kusturicy! Zwariowani bohaterowie, surrealistyczna muzyka grana w ubajkowionych realiach. Kusturica musiał oglądać ten film kilkadziesiąt razy, zanim zrobił "Czas Cyganów" (1988 r.) - swój pierwszy klimatyczny film (pierwszy w ogóle nakręcił w 1978 roku).
A oto piosenka "Za Beograd" z "Kto tamo peva?" - LINK
Fešta band - Velenjski trubači - Za Beograd - LINK

Kto tamo peva? - SŁOWA

Goran Bregovic - Ko to tamo peva - Za Beograd - mp3

Konstantynopol i Stambuł - widok z wieży Galata (TR)

2011-09-28T20:11:00.000+02:00

Dla takiego widoku warto wydać tę parę lir i wjechać na wieżę Galata. Po południu światło jest tutaj idealne dla zdjęć krajobrazowych.

Konstantynopol i Stambuł - Hagia Sophia (TR)

2011-09-24T10:44:00.000+02:00

Tutaj jest centrum Wszechświata. Stoisz na placu pod majestatyczną budowlą i czujesz swą maleńkość. Teraz zdajesz sobie sprawę, że jesteś tylko drobnym pyłkiem na nieskończonej osi czasu. Wokół Hagii Sophii roznosi się zapach wydarzeń sprzed ostatnich 1500 lat. Gdy uświadomisz sobie, że te mury wszystko widziały, że poczuły na sobie półtora tysiąca razy wiosenny deszcz, to zrozumiesz, dlaczego Konstantynopol jest pępkiem naszej rzeczywistości.

W Stambule byliśmy w połowie października. Pod Hagię podeszliśmy około 9.00 rano. Kolejka już o tej godzinie, poza sezonem, była bardzo długa. Weszliśmy na Adelkę w wózku. Rodziny z małymi dziećmi mają pierwszeństwo.

Hagia Sophia przez 916 lat służyła chrześcijanom, przez 481 lat muzułmanom, od 1934 jest muzeum. Kopuła wznosi się na wysokość 56 metrów, czyli około 20 pięter. Na zielonych medalionach umieszczone są napisy z imionami Allaha, Mahometa, czterech pierwszych kalifów oraz Hasana i Hussajna - wnuków Mahometa. (LINK do Hagii Sophii w Wikipedii) oraz (http://www.hagiasophia.com)

Budowlę w 537 roku wyświęcił cesarz Justynian, jednak dach tamtej świątyni runął kilka lat później. A tak wyglądała Hagia Sophia na samym początku - LINK

Muzułmański żyrandol z lampkami do składania życzeń - tak gdzieś przeczytałem, ale za bardzo nie potrafię sobie wyobrazić, jak dokładnie to składanie miałoby wyglądać.

W tym miejscu koronowano bizantyjskich cesarzy.

Stella świętego Grzegorza Cudotwórcy. Jeżeli włożysz kciuk w dziurkę i obrócisz nim o 360 stopni, a palec będzie wilgotny, to możesz pomyśleć życzenie. Podobno wtedy się ono spełni. Naiwnych nie brakuje, o czym świadczy miedziana blacha wypolerowana milionami ludzkich paluchów.

Po drugiej stronie znajdował się chrześcijański ołtarz, teraz jest muzułmański mihrab. Dopiero z balkonu na I piętrze czuć wielką przestrzeń Hagii Sophii.

W 726 roku w chrześcijaństwie zaczął się okres ikonoklazmu (LINK), kiedy to zaczęto usuwać wizerunki świętych. Trwało to 200 lat. U muzułmanów zakaz przedstawiania wizerunków osób trwa do dzisiaj. Na zdjęciu: mozaika Deesis, czyli po grecku - modlitwa. W środku Chrystus Pantokrator, z lewej św. Maria, z prawej Jan Chrzciciel.

Tędy wychodzi się ze świątyni.

Tureckie dzieci czekają w kolejce do wejścia do muzeum.

http://www.hagiasophia.com

Bałkany - czyja to jest piosenka?

2011-09-18T22:43:00.000+02:00

Jest taki film.
W 2003 roku bułgarska reżyserka Adela Pajeva nakręciła dokument "Czija je ovo pesma?".
Jak Bałkany długie i szerokie przez ich doliny i szczytami przemyka ładna, ludowa piosenka. Melodia ta sama, w poszczególnych krajach słowa się zmieniają. Bułgarka postanowiła sprawdzić, skąd pochodzi ta ballada.
Pojechała do Turcji. - Katibim - usłyszała, to nasza piosenka, mówili jej Turcy mieszkający w Stambule. -Opowiada o anatolisjkiej dziewczynie.
W Grecji panowie w przydrożnej knajpce potwierdzili, że to typowa grecka pieśń.
Albańczycy stwierdzili, że Bułgarka puszcza im z dyktafonu ich narodową balladę. Dodatkowo zaprzeczyli, że to nie może być serbska piosenka, bo "Serbowie nie mają tradycji".
W Bośni Adela dowiedziała się, że piosenka to sarajewska pieśń muzułmanów.
W Serbii prawie dostał po pysku, bo poddała w wątpliwość serbskie pochodzenie melodii.
Bułgarzy oburzyli się, że nie może być innego niż bułgarskiego źródła tej piosenki.
I takie są Bałkany.
Początek pieśni ginie gdzieś w historii ottomańskiego państwa. Nikt teraz nie wie, czy nie napisał jej jakiś serbski żołnierz dla tureckiej dziewczyny, a może albański urzędnik pracujący w Salonikach.
Źródło jest jedno, każdy widzi je u siebie, nie u sąsiada. Ta piosenka to chyba dobry przykład, że imperia nie powinny się rozpadać.
A my możemy stać z boku i podziwiać neutralnym okiem bałkańskie swary. I jednocześnie zachwycać się piosenką. Ona jest naprawdę cudowna.
A fotografia? Zdjęcie zrobiłem w Stambule w Muzeum Prasy w trakcie tańca derwiszów.

Katibim, wersja turecka.
O filmie "Czyja to piosenka?"
Film "Czyja to piosenka?"
Bośniacka wersja pieśni.
Apo xeno topo - wersja grecka .

Czyja ta piosenka? w Panoramie Kultur.
Uskudara Gideriken wg Thomasa Keysa.

Uskudara Gideriken - tłumaczenie na angielski.

A oto treś komentarza pod grecką wersją poiosenki:

"I'm Turk , living in Izmir. My grandparents came to Izmir from Thessolaniki and Kos Island. So i growth with both culture which is %99.9 same. My grandfather (RIP) was watching Turkish news at TRT(Turkish Radio Television) then he was switching to EPT for Greeks. We dont need to have harm feelings on eachothers. Cause we are like an half piece of apple. Family,food,culture,dance etc. And :) gladly i have Greek gf now and am extremely happy with her . Cheers bro's from two side."

Konstantynopol i Stambuł - Nowy Meczet (TR)

2011-09-17T11:29:00.002+02:00

Nowy Meczet leży w bardzo charakterystycznym punkcie: zaraz przy moście Galata i tuż obok Bazaru Egispskiego.

Zaczęto go budować pod koniec XVI wieku.

Budowa trwała jednak 60 lat.

Prace sfinalizowano, bo dzięki Bazarowi Egipskiemu znalazła się kasa dla majstrów i na materiały.

Meczet zwiedza wielu turystów, ale nie wszyscy wiedzą, że do meczetu należy wejść boso, a kobiety powinny mieć chustę na głowie. I nie jest to wcale żaden radykalizm, a tylko kulturalny obyczaj.

A to już na dziedzińcu.

Nowy Meczet w Stambule, Wikipedia, pol.: LINK

Nowy Meczet w Stambule, Wikipedia, eng. LINK

Nowy Meczet, Turcja w sandałach, LINK

Yeni Cami/New Mosque, Istanbul, LINK

Konstantynopol i Stambuł - cysterna bazylikowa (TR)

2011-09-15T22:29:00.002+02:00

Cysterna Bazylikowa - po turecku Yerebatan Sarnıcı. To największa z kilkuset starożytnych cystern. Leży w pobliżu Hagia Sofia. Wystarczy przejść na drugą stronę ulicy. A wejść tam warto. Bo i chłodniej, i tajemniczej. Czerwone światełko ambientuje otoczenie. Rybki (skąd się one tu wzięły do diaska?!) pluskają między słupami. Muzyczka podkreśla starość tego miejsca.

A był to zwykły zbiornik wodny zbudowany za czasów Justyniana w VI wieku. Gromadził zapasy picia na potrzeby milionowego miasta. Potem o nim zapomniano. Mieszkańcy niby wiedzieli, że w ziemi są tajemnicze dziury, ale długo, długo nikt nie schodził pod powierzchnię.
LINK do cystern w Turcji w Sandałach.
LINK do cystern w Wikipedii.

Konstantynopol i Stambuł - meczety (TR)

2011-08-11T07:12:00.001+02:00

Lubię ten efekt, chociaż niektórym może się wydawać niepoprawny. Staję pod meczetem, podpinam mojego nikkora 14-25 i szerokim kątem łapię otoczenie. Wykrzywiam je niemiłosiernie. Najbardziej dostaje się minaretom. Wydają się krzywe, jakby jakiś szalony ruski podoficer źle wycelował armatę przed ostrzałem Berlina.

Pod meczet Sulejmana Wspaniałego nie mogłem podejść bliżej. Trwał akurat remont świątyni.

Pod światło trudno rozpoznać, który to ze stambulskich meczetów. A jest Błękitny Meczet.

I to ten sam.

Meczet Bajazyta przed uniwersytetem.

Nowy Meczet wieczorową porą. Zaraz obok faluje Złoty Róg, a ludzie przechodzą po moście Galata.

Meczet Książęcy. Sulejman Wspaniały miał fajną żonę - Roksolanę, podobno Słowiankę. Urodził im się syn. Zmarł gdy miał 21 lat. Na ospę. No to Sulejman ufundował z tej okazji meczet, a zadanie budowy przekazał Sinanowi - najlepszemu architektowi czasów muzułmańskich w Stambule.

A to sam meczet Sulejmana.

Błękitny Meczet wieczorową porą - Stambuł (TR)

2011-07-28T07:40:00.000+02:00

Witam po urlopowej przerwie. Wracamy do Turcji. Chociaż kusi mnie, by wrzucić coś świeżego i związanego z serami. Ale chyba najpierw posortuję te foty. A póki co wieczorna fota październikowego Błękitnego Meczetu. Zdjęcie ze statywu ustawionego na uliczce między Błękitnym a Hagią Sofią. Trochę przeszkadzali zwiedzający, ale nie było aż tak źle, by wstrzelić się w te 15 minut, kiedy wieczorne słońce nad miastem pozwala na zrobienie najlepszych ujęć.

Piękne zdjęcia

2011-07-21T07:48:00.002+02:00

Zdjęcia panoramiczne 360 stopni w wykonaniu Deana Karamehdovica. Pod poniższym linkiem można zobaczyć Blagaj w Bośni i źródło rzeki Buny, ale jak się poszpera, to można wejść na zdjęcia z Sarajewa, Visoko i Mostaru.

Link

Kim są Serbowie?

2011-06-20T23:00:00.001+02:00

Jak podaje serwis dominomagazin Serbowie mają średnio tylko 30 procent genów słowiańskich. Aż 21 procent puli genetycznej jest pochodzenia ilyryjskiego, czyli przedsłowiańskiego, a co ciekawe, 18 procent teutońskiego - starogermańskiego. Ponadto przodkowie Serbów pochodzą też nieznacznie od Celtów, Fenicjan, Greków, a nawet Wikingów.

Konstantynopol i Stambuł - Bosfor (TR)

2011-06-10T19:56:00.002+02:00

Bosforskie widoczki. Magiczna szczelina, która oddziela dwa kontynenty, a sam Konstantynopol czyni jedynym takim miastem na świecie. Ni to rzeka, ni to kanał. Siedzisz po stronie europejskiej, gdzie setki lat temu znajdowało się centrum świata, zgromadzona była cała wiedza ludzkości, dzwony biły na chwałę Chrystusa, gdzie później tę samą chwałę zapowiadali muezzini, a po drugiej stronie wznosi się Anatolia, Azja ogólnie, inny świat, dzicz. Oczywiście to złuda, ale prawie nie do odgarnięcia, bo Bosfor jest szeroki, fale duże, wiatr spycha na boki i nie pozwala na przebycie. Potężne frachtowce klinem przecinają wody i czynią je jeszcze bardziej niebezpiecznymi. Malutkie promiki walczą z Neptunem i przewożą mrówki na swych grzbietach. Wychodzisz po drugiej stronie i chcesz widzieć Azję, ale niczego nie dostrzegasz, bo Turcja to nie Azja. Kto wie, czy gdyby nie demografia, to Turcy nie podzieliliby losu Protobułgarów, którzy przybyli gdzieś spod Kaukazu i przejęli od Bułgarów słowiański język i kulturę.

Kilka luźnych uwag i porad:

- Na promy obowiązują osobne żetony.

- Promy są państwowe i prywatne: na pierwsze są żetony, bilety na drugie kupuje się w osobnych kasach i przystaniach.

- Żeby dostać się w różne miejsca po obu stronach Bosforu trzeba mieć kilka przesiadek

- Najlepszy punkt przesiadkowy znajduje się w Kabatas w europejskiej dzielnicy Beyoglu, jedzie się tramwajem do końcowego przystanku.

Bosfor w Wikipedii.

Bosfor w Turcji w sandałach.

Bosfor w podroze.pl.

Skąd się wzięła nazwa "Bosfor"? Pochodzi od greckiego słowa „bosporos" oznaczającego przeprawę dla bydła. Ale nie wyobrażam sobie, jak by się to bydło miało przeprawiać. Wpław? W najwęższym miejscu cieśnina ma 700 metrów szerokości. To chyba dużo nawet jak dla bydła.

Konstantynopol i Stambuł - borek (TR)

2011-05-29T21:10:00.003+02:00

Mam dobrą radę dla odwiedzających Stambuł. Jeżeli zatrzymaliście się w jakimś hoteliku, czy to w Sultanahmet, czy to w Beyoglu i macie w cenie noclegu zapewnione śniadanie - olejcie je i ruszcie na miasto do jakiejś małej piekarenki, gdzie wyrabiają borki (na Bałkanach nazywają się burki). Kruche płaty ciasta francuskiego (z greckiego filo) lub w innej wersji - ciasta typu naleśnikowego, są przekładane masą serową. Borek jest słony i tłusty. W zasadzie to zapiekanka. Popija się ją ayranem - rzadkim jogurtem. Starcza w żołądku na pół dnia.

Nazwa pochodzi od tureckiego słowa oznaczającego zawijanie. Na Bałkanach spotyka się różne odmiany borka (burka), zelenica - ze szpinakiem, sirnica - z twarogiem, jest też odmiana "sa masom", czyli z mięsem.

Na Sultanahmet polecam knajpkę prowadzoną przez parę staruszków z Tetova w Macedonii. To Turcy, którzy przenieśli się do Stambułu i założyli piekarnię. Starsza pani, babina w chuście, rozklejała się na widok Adelki. Jej mąż, superuprzejmy kolo, krzątał się i dwoił, by zadowolić klientów. Wiek ograniczał jego ruchy, które były już niezgrabne, ale zaangażowanie rekompensowało wolniejszą obsługę. Knajpka znajduje się trochę niżej od meczetu Fuad Pasa (40 metrów) na Peykhane Cadessi w stronę hippodromu.

Linki:

1. Jak zrobić borek?

2. Borek w wikipedii.

3. Borek, polski przepis.

4. Borek, inny przepis+opis

Čači Vorba - Osiek (PL)

2011-05-19T21:31:00.001+02:00

Na majówkę wybrałem się do pobliskiego Osieka pod Wyrzyskiem. W tamtejszym skansenie miał się odbyć koncert Caci Vorba. Zespół zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Warsztatowo doskonali, głos wokalistki szczery, otoczenie koncertu do bani - widzowie przypadkowi i mało zorientowani w temacie. Ale tak to już jest na chałturach. "Szczera mowa" - to tłumaczenie nazwy zespołu z cygańskiego. Dużo Mołdawii, Rumunii, Ukrainy.
Caci Vorba na YouTube.
Strona domowa Caci Vorba.

Kasztany jadalne - Konstantynopol i Stambuł (TR)

2011-05-16T22:08:00.001+02:00

W Stambule na każdym rogu natknąć się można na sprzedawcę upieczonych jadalnych kasztanów. Wyglądają jak nasze poczciwe kasztany, z których robi się ludziki. Są strasznie gorące, dobrze trzymają ciepło.

Czy są smaczne?

Dla mnie niezbyt, po prostu twarda, mączysta substancja o bezpłciowym smaku. Dla Zuzi coś odwrotnego - pyszna przekąska. Chyba każdy musi sam spróbować i wyrobić sobie własne zdanie.

Rosną w całym basenie Morza Śródziemnego. W Polsce jakoś nie chcą się przyjąć. Chyba im za zimno.

Link do wikipedii.

Francuskie rozkosze kasztanowe i bogactwo wiedzy o kasztanach.

Salep - Konstantynopol i Stambuł (TR)

2011-05-11T06:45:00.001+02:00

Mężczyzna krążył po Hippodromie. Pchał wózek z miedzianym kotłem. - To salep, turecki specjał - wytłumaczył nam zawartość pojemnika. Spróbowaliśmy i z miejsca zakochaliśmy się w tym napoju.

Salep robi się z mączki ze sproszkowanych bulw męskich storczyków. W języku arabskim jego nazwa pochodzi od słów "lisie jądra", bo taki kształt mają bulwy storczyka. W Anglii wiek temu pito salep jako środek rozgrzewający. W książce "Dykcyonarz Roślinny" z 1808 roku Krzysztof Kluk zaleca picie salepu "dla oziębłych do sprawy małżeńskiej". Obecnie pije się go z mlekiem i cynamonową posypką. W smaku przypomina lekko rozwodniony budyń waniliowy.

Bakława - Konstantynopol i Stambuł (TR)

2011-05-03T08:37:00.002+02:00

Pierwszy raz miałem je w ustach w Selaniku. Portowym miasteczku obecnie znanym jako Saloniki. Zaskoczyła mnie słodycz tego ciasteczka. Sto procent cukru w cukrze? W bakławie cukru jest dwieście. I do tego ta idealna chrupliwość kruchego ciasta.

Potem jadłem je wielokrotnie na Bałkanach. W Serbii, Bułgarii. W Mostarze kelner w jednej z knajpek obszedł pół miasta, bo chciałem na deser zjeść bakławę.

Ale najlepsze bakławy robią w Stambule naprzeciw dworca Sirkeci.

Kruche ciasto nazywa się u nas francuskie, Grecy mówią na nie filo, na Bałkanach określa się je korą. Oblewa się je cukrzanym syropem, miodem, bakaliami, sokiem z cytryny, ważne są rozkruszone pistacje. Mnóstwo opcji. W knajpce koło Sirkeci było kilkadziesiąt chyba odmian bakławy. Robota na pół roku, bo ciężko pochłonąć więcej niż jeden kawałek tego ciasta. Ja spróbowałem półtora i do następnego dnia nie musiałem nic więcej już jeść.

A tutaj przepis na bakławę. Pracochłonny!

Edit 13.08.2011 (świeży link do przepisu)

Konstantynopol i Stambuł (TR)

2011-04-12T20:06:00.001+02:00

Widok z okolic mostu Galata na meczet Sulejmana Wspaniałego.

Wyciskacz granatów (po turecku - nar).

Istiklal Cadesi - Aleja Wolności. Kiedyś Pera, dzisiaj Beyouglu.

Widok z wieży Galata.

Na promie przez Bosfor - spojrzenie na Anatolię.

Kukurydza na chłodne dni.

W Hagia Sophia.

W bok od Divanoyu.

Taniec derwiszów w Muzeum Prasy.

Prom na Bosforze.

Mężczyzna równomiernie rozłożył siły. Do pokonania miał jeszcze szesnaście kilometrów. A może ich było lekko więcej? W każdym bądź razie na horyzoncie nie było jeszcze widać minaretów Błękitnego Meczetu. Słońce dokuczało - jak to zwykle miało we zwyczaju uprzykrzać życie wędrowcom. Łyk wody z plastikowej butelki nie oziębił gardła.

- Dokąd idziesz, panie? - głos tego człowieka zaskoczył podróżnika. Dochodził z rowu, który choć nie głęboki, to zarośnięty był kolczastymi krzaczorami.

Mężczyzna przystanął. Spodziewał się takiego pytania. Już dwa tygodnie temu wiedział, że ono padnie. I od czternastu dni układał w głowie odpowiedź. W zasadzie była ona prosta. Ale rzeczy proste lubią krzyżować się wbrew woli ich użytkowników.

- Eis ten Polin - odpowiedział.

"Do miasta, do miasta..." - wymamrotał w myślach mężczyzna w gąszczu. - A po co tam idziesz?

To już było łatwe.

- Muszę zobaczyć, gdzie jest początek wszystkiego - powiedział i dał pierwszy krok z ostatnich szesnastu tysięcy do pokonania.

****************

Październikowy Stambuł. Ciepły, ale nie gorący.

Bankomat się zatrzymał! (MA)

2011-03-12T08:41:00.001+01:00

Droga między Agadirem a Essaouirą. Dosyć ruchliwa jak na marokańskie warunki. Turyści z Agadiru jeżdżą tędy do Essaouiry - miasteczka-perełki, ciekawostki na skalę światową. Pewnie dlatego Marokańczycy mieszkający przy tej trasie wyrobili sobie pewną szczególną skłonność. Stali się wyjątkowymi sępami. Skubią turystów w każdy możliwy, subtelny i bezczelny sposób.
Wystarczy zatrzymać się na pozornym zadupiu, gdzieś z widoczkiem z drogi na ocean. Zaraz wyjdą spod ziemi dzieciaki, czasem jacyś dorośli. Dla nich turysta zatrzymujący się na poboczu to okazja do zdobycia kasy. Wystarczy znać jakiś sposób, by ten przyjeżdżający bankomat otworzył się i obsypał dirhamami.
W tym przypadku starszy koleś szedł w stronę typowego żebractwa. Nie odchodził nas na moment. Pokazywał na swojego t-shirta i mamrotał coś błagalno-litościwym tonem. Dzieciaki z kolei chciały coś pokazywać. Zapewne ocean, który leżał 100 metrów od drogi. Wcisnąłem im garść drobniaków, które miałem w kieszeni specjalnie na taką okazję. Dałem jednemu, ale pokazałem, że mają kasę sobie rozdzielić. No i zrobił się mały cyrk. Ale i tak trzeba było się szybko ewakuować. Nie mieliśmy szans na kontemplację widoków. Roszczenia miejscowych wcale nie ustały.

Sidi Ifni - deszczowy poranek (MA)

2011-02-27T08:44:00.002+01:00

Sidi Ifni, jakaś stówka na południe od Agadiru. Miasteczko jeszcze do lat 6o-tych było hiszpańską enklawą na terenie Maroka. Po Europejczykach została architektura i jakiś taki klimat miejsca opuszczonego przez stare, dobre czasy, które tak szybko nie wrócą. Ludzie przyjeżdżają tu dla plaży Legzira, na której można przejść się pod niesamowitymi łukami skalnymi wchodzącymi w morze.

Luty to dobry okres na zwiedzanie Sidi Ifni. Jest pusto, zimno, dżdżysto. Pogoda dla melancholików. Fotografa wkurzy bielą nieba i wilgocią osiadającą na sprzęcie. Wynagrodzi to tętniącym po marokańsku nadmorskim życiem. Brzydki, betonowy port. Niszczejące hiszpańskie domy. Raj dla obiektywu.

Noclegi dostępne w trzech chyba hotelikach za 400 dirhamów za trójkę bez gadania o zniżkach. Jedzenie - szału nie ma, chociaż spróbowałem tutaj tajine z wielbłąda. Ciekawie jest wokół targowiska, gdzie za grosze objedliśmy się harirą z robionymi na naszych oczach pączkami.

Jasno robiło się około ósmej. Nie wiem, czy to pogoda wymiotła ludzi z ulic, czy też o tej porze Marokańczycy jeszcze nie wstają. Mój poranny spacer po Sidi Ifni odbywał się po opustoszałych uliczkach. Momentami czułem grozę i niepokój, bo to dziwne, że deszcz rozpuścił mieszkańców miasta.

Czy tak powinna wyglądać oaza? - Maroko (MA)

2011-02-16T22:20:00.001+01:00

Ait Boukha koło Guelmim. Idziemy do kulawego Berbera. Luty w Maroku jest deszczowy. Miejscowi mówią, że to dopiero drugi tak deszczowy luty w przeciągu dziesięciolecia. Marna to dla nas pociecha. Zamiast zwiedzać oazę, brniemy przez błoto, a to niemiłosiernie przykleja się do obuwia. Nogi stają się niepotrzebnie ciężkie. Franek jest niepocieszony, bo chciał zobaczyć źródło, a to jest niby kawałek drogi stąd. Nie da się dojść. Obiecuję chłopakowi, że przyjedziemy tutaj w bardziej sprzyjających okolicznościach pogodowych.

Kulawy Berber- Maroko (MA)

2011-02-12T09:50:00.001+01:00

Oaza w pobliżu Guelmim, Ait Boukha, trafiliśmy tutaj z Azizem, który wypatrzył nas na targowisku gdy kupowaliśmy daktyle i kiszone cytryny. - To prawdziwa oaza - rzucił do nas zachęcająco przy herbatce w knajpce obok targu. Aziz znał sześć języków. Berberyjski po ojcu, hiszpański po matce, która pochodziła z Sahary Zachodniej, arabski i francuski - poznane w szkole, potem doszedł angielski. Na dwa lata wyjechał do Hamburga do kuzyna. Wrócił ze znajomością niemieckiego. Dlaczego opuścił Niemcy? - Zu gross Stress - przyznał szczerze. Gdy się żegnaliśmy znał już kilka słów po polsku.

W Ait Boukha poszliśmy do jego wujka, Berbera, który na starość okulał i nie mógł już ruszyć z karawaną na handlowe szlaki. Musiał osiąść, ale nie mógł rozstać się z ukochanym namiotem. - Tak żyją Berberowie na pustyni - tłumaczył Aziz i wyciągał stare klamoty usiane po kątach namiotu. Wujek polał nam herbatkę i próbował wcisnąć chińskie świecidełka. Odmówiliśmy, ale daliśmy mu parę dirham za piękną opowieść o dawnych czasach.

Wujek był pewnie fałszywy. Pustynię widział jedynie w telewizji, a do namiotu wchodził tylko dla turystów. Ale siedzieliśmy pod jego dachem, na zewnątrz siąpił deszcz, a my chłonęliśmy tę bajkę. Wiedzieliśmy, że robią nas w konia, ale przyjemnie było brać świadomy udział w tym przedstawieniu. To urok Maroka. Chcesz egzotyki, pyłu pustyni w opowieści i przygody? Tutaj dostaniesz historię jak w kinie, tylko ty jesteś aktorem.

Suk w Sabbayi, Maroko (MA)

2011-01-29T10:59:00.004+01:00

Jedliśmy śniadanie w Suerta Loca, nietanim, ale jednym z nielicznych hotelików w Sidi Ifni. Wieczorem zjadłem tajine z wielbłądzim mięsem. Smakowało zwyczajnie. Gospodarze pokazali nam mapkę okolic. Dowiedzieliśmy się, że 30km od Sidi Ifni leży wioseczka Sabbaya, kilkanaście kilometrów od drogi na Guelmim i akurat odbywa się w nim suk. Wsiedliśmy w naszego wypożyczonego logana. Po godzinie spacerowej jazdy z zatrzymywaniem się na widoki zielonego Antyatlasu (był luty), byliśmy we wiosce.

To była prawdziwa wioska, ni to arabska, ni to berberyjska.

Ludzie gapili się na nas ze zdziwieniem i lekko podejrzliwie. Na targowisku byli sami faceci. Handlowali chińskimi duperelami, warzywami, wszechobecną rzodkwią, miętą no i mięsem. Asfalt kończył się w Sabbayi, ale było widać, że ludzie ciągną tutaj z jeszcze większych zakamarków Antyatlasu. Pickupy stanowiły większość aut przy targowisku, było też trochę dacii, a osobny parking przeznaczony był dla osiołków.

Moje zainteresowanie wzbudził wybieg dla kur. Udało mi się zagadać z chłopakami handlującymi drobiem. Ucieszyli się, gdy zobaczyli na LCD swoje zdjęcia. Wpadli w popłoch, gdy poprosiłem ich o adres, żeby im wysłać foty. Wkrótce dali mi do zrozumienia, że nie mam już im robić więcej zdjęć. Pokłoniłem się i podziękowałem.

Essaouira albo As-Sawira - port (MA)

2011-01-12T20:33:00.001+01:00

Po trzech dniach spędzonych w Marrakeszu wstaliśmy rano ze świtem. Wyszliśmy z walizkami pod hotel. Zaraz zatrzymała się taksówka. Dogadaliśmy się z kierowcą co do ceny. Biedak ledwo upchnął do fiata uno nasze trzy wielkie toboły. Zaraz za murami starego miasta znajduje się dworzec grand taxi. Tylko te taksówki, stare beczki-mercedesy mogą jeździć na trasach międzymiastowych. Jakiś dyspozytor skierował nas do niebieskiego merca. Poczekaliśmy dobrą godzinkę zanim do naszej trójki dosiadło się trzech Marokańczyków. Po prawie 4 godzinach byliśmy w oddalonej o 200km od Marrakeszu Essaouirze.

Essaouira powstała w połowie XVIII wieku. Założyli ją Portugalczycy i nazwali Mogador. Nad wejściem do portu zbudowali twierdzę, którą do dzisiaj można zwiedzać, a mury miasta to całkiem przyjemny spacerniak.

Port żyje do dzisiaj. Spędziliśmy w nim dwa dni. Ludzi fotografuje się tutaj łatwiej niż w Marrakeszu. Tutaj lokalsi wyciągają na brzeg łódkę za pomocą niewidocznego na zdjęciu auta.

Tam gdzie port, to i ryby. Tam gdzie ryby, tam koty.

Z morza Marokańczycy wyciągają sardynki, kraby ale i duże rekiny.

Ta pani zgodziła się na fotę, może dlatego że i tak była zakryta, a może dlatego, że nie wiedziała o moim bardzo szerokim kącie w aparacie.

Sortowanie sardynek, wczesne godziny poranne.

Marrakesz - garbarnie (MA)

2011-01-06T10:34:00.000+01:00

Garbarnie w Marrakeszu nie są tak znane i malownicze jak te w Fezie, baniaki z farbami są prostokątne i wypełnione mniej kolorowymi płynami.

Na przykład ten pojemnik z gołębim guanem. Amoniak wnika w nozdrza i lekko pali.

Garbarnie w Marrakeszu zlokalizowane są w północno-zachodniej części medyny przy Rue Bab Debbagh. Kierować należy się na bramę Bab Debbagh. Jeżeli nie chce się korzystać z pomocy miejscowych, którzy za drobną opłatą doprowadzą do garbarni, można patrzeć na innych turystów prowadzonych przez miejscowych. Jeżeli turyści ci będą mieć w ręku lub przy nosie gałązki mięty - oznacza to, że kierują się właśnie do garbarni.

Ludzie pracujący w garbarniach nie chcą być fotografowani, nawet opłata niewiele daje. A pracę mają ciężką, cały dzień w silosach z guanem lub farbami. Teraz to jest nawet wygodniej, bo można mieć gumiaki, ale kiedyś? Skóra była wyżarta po krótkim czasie, a robotnik w garbarni szybko stawał się inwalidą.

Zawsze znajdzie się jakiś chętny oprowadzacz po garbarniach, ale trzeba się liczyć z tym, że na końcu zaprowadzi nas do sklepiku ze świeżo wygarbowanymi skórami, butami i torebkami. Nie jest to zła opcja, bo taki naganiacz rzeczywiście po drodze wytłumaczy po angielsku cały proces technologiczny w garbarniach.

Frankowi śmierdziało, więc dostał od przewodnika miętę. Mi i Danielowi nie była ona potrzebna. Trzeba być naprawdę delikatnym, by te trochę smrodu było dokuczliwe.

Resztki włosów ściągnięte ze skór.

Nasz przewodnik. Na koniec pokazał nam bezużyteczna skórę wielbłąda.

Marrakesz - czy można zabłądzić w medynie? (MA)

2010-12-18T11:56:00.001+01:00

Stare miasto w Marrakeszu to labirynt wąskich uliczek ze sklepikami i warsztatami. Właśnie. Czy wąskich? To pojęcie względne. Ja bym się tutaj nie zapuszczał nawet rowerem, ale Marokańczycy śmigają komarkami, czasami ciągną za nimi jednoosiowe przyczepki, zdarzają się też taksówki. Ciasnota niesamowita. Spaliny powodują, że widzisz czym oddychasz. Człowiek przy człowieku. Po kilku godzinach to męczy. Trzeba uważać, żeby nie zostać potrąconym przez motorower i pamiętać, że pieszy jest ostatni w zasadach pierwszeństwa, a rację ma większy. Chce się stąd wyjść.

Medyna ma wymiar około 1,5 km na 2,5 km. Wchodzi się do niej przez bramy, taką np. jak ta powyżej. Obrzeża są w miarę puste i przestronne. Większość to budynki mieszkalne. Dominuje kolor czerwony.

Koleś zasłania twarz, bo wcześniej zobaczył, że będę robił zdjęcie, a on znajdzie się prawdopodobnie w kadrze. Tak właśnie reagują mieszkańcy Marrakeszu. Za Chiny nie chcą być fotografowani przez turystów. Chyba że za opłatą lub gdy się z nimi zapozna.

Luźniejszy fragment medyny.

Wydaje mi się, że w medynie nie da się zabłądzić, ale piszę to na podstawie własnego doświadczenia. Mam zmysł orientacji. Uliczki są podobne, długie, ciężko wyłapać charakterystyczne punkty odniesienia. Krążąc po medynie czułem bardziej położenie słońca, nawet gdy było za chmurami. Aby się nie zgubić trzeba przyjąć główną zasadę poruszania się po labiryncie: zawsze trzeba skręcać w tylko jedną stronę. W Marrakeszu można też dać kilka dirham jakiemuś dzieciakowi, który cię wyprowadzi z plątaniny uliczek. Mapki niewiele dają, bo tabliczki z nazwami ulic zawieszone są sporadycznie, a zapytanie o drogę spowoduje, że pewnie trzeba będzie rzucić kasą. Podobno dobrze pytać o drogę kobiety. Co do map: w przewodniku Pascala jest jedna, można też kupić na niektórych straganach w samej medynie, ale mapy trzeba umieć czytać i trzeba też mieć punkty odniesienia, typu meczet, hotel.

Plac Dżemaa el-Fna - Marrakesz 3 (MA)

2010-12-17T06:56:00.002+01:00

Trzy stany skupienia najsłynniejszego placu w Maroko. Stan dzienny. Stan sprzątania. Stan gazowy. Mało ludzi-atomów w jego przestrzeni.

Stan drugi, popołudniowy. Stan cieczy, robi się gęściej. Skąd ci ludzie się biorą?

Stan trzeci, stan stały. Oj, już jest gęsto. Na stoiskach gastronomicznych trwa już ruch. Zaraz zejdziemy z tarasu hotelu Ali, w którym spaliśmy trzy noce i wmieszamy się w tłum, popijemy soczki, zjemy mięcho.

Plac Dżemaa el-Fna - Marrakesz 2 (MA)

2010-12-11T09:21:00.002+01:00

Plac Dżemaa el-Fna widziany z tarasu hotelu Ali. Godziny poranne. Kończą się już porządki po nocnej aktywności placu. Mieszkańcy Marrakeszu stanowią większość przechodniów. Jednoosiowe wózki to najwygodniejszy środek transportu po wąskich uliczkach mediny. Ludzie obijają się po placu jak atomy tlenu w butelce - niby chaotycznie, ale naprawdę rządzi nimi jakiś wzór matematyczny. Chaotycznie to chodzą jedynie turyści, Arabowie zawsze mają jakiś cel. Zawsze mnie zastanawiało, dlaczego w Europie nie widziałem autokarów z turystami z krajów arabskich? Jeżdżą tylko gdy muszą, czyli w celach handlowych, pielgrzymkowych lub do rodziny. Czy to jest jedyna sensowna przyczyna opuszczania swoich domowych stron?

Plac Dżemaa el-Fna - Marrakesz (MA)

2010-12-04T09:53:00.003+01:00

Dżemaa el-Fna oznacza prawdopodobnie "Plac bez meczetu". Centralne miejsce w Marrakeszu. Kiedyś było esencją arabskiego zachodu, czyli Maghrebu. Tam jadano, leczono zęby i inne dolegliwości, słuchano opowieści z suchego południa, kuglarze popisywali się swoimi sztuczkami, można tu było usłyszeć pieśni z całej północnej Afryki.

Czas się zmieniły. Nie ma już karawan. Marokańczycy nie jeżdżą na wielbłądach. Nikt nie kupuje już wody od ulicznych sprzedawców. Tymczasem plac jakby się nie zmienił. Bo są turyści, dla których można pokazać cepeliowską szopkę. Biali to chodzące bankomaty, którzy chcą zobaczyć złudę minionych lat. I trzeba im zapodać towar w opakowaniu wyprodukowanym w Chińskiej Republice Ludowej. Chcą, niech płacą, a jak mało chcą płacić, trzeba od nich wyciągnąć. Muszę przyznać, że ta złuda robi wrażenie. I trzeba pojechać do Maroka, żeby zobaczyć te popłuczyny, bo nasze dzieci lub najdalej wnuki mogą nie mieć nawet takiego widoku. Dzisiaj sprzedawca wody ma ubrany ładny strój, ale na nogach często nosi zwykłe adidasy, a w kieszeni dzwoni mu komórka. Za 20 lat może się mu nie chcieć nawet zakładać tego stroju, t-shirty są przecież wygodniejsze.

A co na zdjęciu? Widok z Dżemaa el-Fna w kierunku zachodnim. Na krańcu placu, po drugiej stronie Avenue Mohamed V wznosi się od 1199 roku meczet Kutubijja. Wieża ma prawie 70 metrów.

Pyszności na Djemaa el Fna (MA)

2010-12-01T19:10:00.001+01:00

Główny plac w Marrakeszu. Dżemaa el-Fna. Plac bez meczetu. Za dnia przechodzą po nim tłumy ludzi. Wieczorami do późnej nocy też pełno na nim narodu, ale dodatkowo rozstawiają się na nim stragany z różnymi pysznościami, dominują grillowane mięcha. Na nielicznych tylko można spotkać prawdziwe perełki. Z Frankiem czailiśmy się na pieczone łby baranie. Franek się zawiódł. Chciał zjeść łeb w całości. Dostaliśmy pocięte na kawałki jego fragmenty z różnych części głowy (drugie zdjęcie od góry). Ja tam byłem zadowolony, zjadłem móżdżek. O ile na sąsiednich straganach pełno było turystów, to na naszym jedli tylko Marokańczycy. Pewnie Europejczycy nie lubią baraninki. Ostatnie zdjęcie autorstwa Daniela.

Idzie zima, a tam jest zielono (MA)

2010-11-28T21:06:00.001+01:00

To już prawie rok odkąd wróciliśmy z Maroka. Na blogu nie zdążyłem nawet zajawić wyjazdu. Jutro ma spaść poważny śnieg. Mróz ma dowalić termometrom. Przyda się więc trochę zieleni. Maroko uważałem za bardziej suche. Nasza wizyta w lutym zmieniła moje wyobrażenie o Maghrebie. Bo nie było ani gorąco (takie niecałe 20 stopni), ani za sucho (lało że aż rzeki wychodziły z brzegów), a roślinki pokrywały czerwoną zazwyczaj hamadę (skalista półpustynia) zielonym dywanem sukkulentów.
Na zdjęciu: Daniel i Franek wpatrują się w Antyatlas. Stoimy na drodze między Sidi Ifnia a Guelmim (południowe Maroko).

Topli Do (SRB)

2010-11-23T22:36:00.001+01:00

Trochę dużo zdjęć, ale chciałbym już skończyć tegoroczną Serbię i najfajniejszą wioseczkę w tym państwie. Wrzucam kilkanaście zdjęć z Topli Do. Wiem, że znowu tu wrócę, bo ciągle jest tu coś do zobaczenia. Góry czekają na zdobycie. Mieszkańcy czekają na gości. A bratanek Maksiu też jest zadowolony z pobytu w Topli Do.

Ognisko pod starą szkołą. Dzieci nie chodzą tutaj już 25 lat. Na placyku przed nią tylko ktoś wypasa konie. Można tu się bez problemu i niczyjej zgody rozbić z namiotem.

Poranna scenka. Kozy idą w góry na całodzienną wyżerkę. Wieczorem wrócą do domu na dojenie. W jednym z gospodarstw można kupić kozie wyroby.

Nasze zapasy kupione na targowisku w Pirocie. Ciepłe, aromatyczne pomidory, żółta, słodka papryka i cebulka ...

Został też nam kawałek burka. Spłaszczony i zimny. To już nie to co ciepły. Ale z głodu czego się nie robi.

Kacper wynosi ze szkoły starą ławkę, która posłuży nam jako stół do śniadań i obiadów.

Stefan jest świetnym przewodnikiem. Pokaże wszystko we wsi. I można z nim poplotkować.

Wiele domów przerobiono na magazyny z sianem.

Drewniane widły są naprawdę lekkie. Akurat w połowie sierpnia przypadał szczyt sianokosów.

Widok na Topli Do. Rano są z niego najpiękniejsze widoki.

Suszenie białej fasoli. A że na ulicy? Mało co tu jeździ.

W centrum wsi. Nekrologi mieszkańców okolicznych miejscowości.

Typowy dla Topli Do domek.

Kawałek za Topli Do znajduje się małe, naturalne spiętrzenie. Z płaskiej skały można śmiało zjeżdżać. Woda jest ciepła, chociaż pochodzi z górskiego strumienia.

Nazwaliśmy to miejsce aquaparkiem.

Im nie przeszkadzało, że ślizgawka jest taka krótka.

Wieczorne pogawędki.

Dragan, ale nie ten co w sąsiednim poście. Musi uraczyć gości rakiją.

Rodzina Dragana. Żelko przyjechał do ojca i mamy z Pirotu.

Jedyna droga asfaltowa prowadząca do Topli Do. Opuszczamy wioskę.

Na rakiji u Dragana (SRB)

2010-11-11T08:37:00.001+01:00

Dragana poznałem spacerując po Topli Do. Po krótkiej pogawędce zaprosił na kawę. Wieczorem poszliśmy do niego całą naszą grupą. Dragan zaparzył serbską kawę. Charakterystyczny zapach rozleciał się po jego skromnym, jak wszystkie "kuce" w Topli Do, domku. Do kawy Dragan wyciągnął swoje rękodzieło. Mocną jak diabli rakiję.

Innego wieczora poszedłem kupić od niego rakiję, ale trafiłem na małą imprezkę. Dragan poczęstował mnie najpierw "kaczamakiem". Przepis jest prosty: kaszka kukurydziana, wodą, sól i mąka. Wszystko trzeba zagotować na placie - jakby powiedziała moja babcia. Dragan doradził, żeby z wierzchu kaczamak posmarować margaryną i posypać sproszkowaną papryką. Dobre, choć nic wyszukanego!

Dragana wzięło na balowanie. Położyliśmy kilka kieliszków rakiji. Dragan zauważył brak muzyki. W sąsiednim pokoju odpalił magnetofon. Kasetowy. Jakaś wokalistka w serbskich rytmach zaczęła śpiewać o miłości.

Dragan mieszka sam, chociaż ma żonę. Ale "supruga" chyba nie lubi przyjeżdżać do Topli Do. Woli zostawać w Mieście, Pirocie, bo miasto to jest dla mieszkańców tej staroplanińskiej wioski jedynym kierunkiem na świat.

Czas płynął szybko jak Temski potok. Gadaliśmy sobie o życiu w Polsce i Serbii, o samochodach terenowych, które dają radę na Starej Planinie, o ciężkim życiu drwali. W końcu trzeba było wracać do namiotów. Dobrze że nasz nocleg pod starą szkołą nie był daleko, ledwie 200 metrów pod lekką górkę.

Sklepowe życie w Topli Do (SRB)

2010-11-06T12:38:00.001+01:00

Sklep w Topli Do, wioseczce zamieszkałej przez 70, starszych głównie ludzi. Po wojnie było ich 1000, ale młodzi pojechali do lepszego życia do Pirotu (30km), Nisza (100km) albo Belgradu (300km). A nawet dalej, do Niemiec, Austrii lub Włoch.

Sklep jest czynny od 7.00 do 12.00 w południe. Prowadzi go Jelenko Mladenowicz. Zastawką z powyższego zdjęcia dojeżdża do Topli Do z sąsiedniej wioseczki.

Na wybór towarów nie ma co liczyć, ale najważniejsze, że jest zimnie, najsmaczniejsze serbskie piwo - Zajecarsko.

Kiedyś sklep prowadził miejscowy - Sasza. W tym roku zaraz po przyjeździe ktoś mi powiedział, że "Sasza ne rad'i". Dlaczego nie pracuje? - pytałem zdziwiony zmianą. "Bo za dużo pił". Ale Saszę spotkałem w sklepie już jako klienta. Jak mnie zobaczył, to od razu mi i kuzynowi postawił piwo. Dzień zaczynał się dobrze. Była siódma z minutami.

Antoś też był szczęśliwy, bo kupił sobie do picia jakąś flachę napchaną cukrem i E-składnikami.

Topi Do jest magiczną wioską, musiałem do niej wrócić po dwóch latach. Ludzie tu są cudowni. Życzliwi. Pomocni, gościnni.

Topli Do leży o podnóża Babin Zuba i Midżora - najwyższej góry Serbii w obecnych granicach. Nie ma infrastruktury turystycznej. Jest jeden dom, gdzie można wykupić nocleg, ale trzeba go zaklepać w Pirocie. Ale mieszkańcy sami zapraszają na noc do domu. Za darmo.

Wodospad Pilj (SRB)

2010-10-30T10:16:00.002+02:00

Wodospad Pilj znajdował się na mojej liście rzeczy, które muszę zobaczyć. Znalazł się na niej przypadkowo. Bo ani nie jest największy na świecie, ani jakoś niesamowicie piękny. Dwa lata temu próbowałem go zdobyć z chłopakami. Nie udało się. Dlaczego? Wodospad Pilj jest drugim co do wielkości wodospadem w Serbii, ma ok. 65 metrów wysokości, składa się z dwóch kaskad. Wyższy od niego (80m) jest tylko Jelovarnik w górach Kopaonik. Pilj leży s Starej Planinie, kilka kilometrów od wioski Topli Do. Nie prowadzi do niego żaden szlak turystyczny. Ba. Nie ma do niego nawet ścieżki. Aby go zobaczyć trzeba iść po prostu w górę strumienia. Którego? Ot zagwozdka. Trzeba naprawdę dobrze wypytać mieszkańców Topli Do o charakterystyczne punkty na trasie, bo potoczków, w górę których można omyłkowo pójść, jest całkiem sporo. Trochę pomaga mapa turystyczna, którą można kupić w Pirocie.

Dwa lata temu szliśmy z Frankiem i Antosiem w górę właściwego strumienia. Ale zabrakło nam wytrwałości. Trzeba było pójść jeszcze 500 metrów dalej. Nie zrobiliśmy tego, bo byłem przekonany, że idziemy złą drogą.

W 2010 roku poszliśmy dobrą trasą.

Wodospad Pilj leży jakieś 4-5 kilometrów od Topli Do, gdzieś z za górkami z prawej strony kadru.

Droga przez pierwszą połowę jest łatwa.

I podziwiać można zalesione zbocza Starej Planiny. Bez ludzi i samochodów.

Czerwień, czerwień i czerwień. Trzy podstawowe kolory skał Starej Planiny. Od związków żelaza.

Po drodze podziwiać można trawiaste pasmo Midzora.

Dwa lata temu była tu dróżka. Woda jednak wysłała go do historii.

Za chwilkę zejdziemy ze ścieżki i zacznie się przedzieranie wzdłuż potoku. Wodospad jest gdzieś pod tym skałami. Z prawej prawdopodobnie szczyt Pilj (1467 mnpm).

Krzaczory utrudniają marsz.

Iść trzeba na czuja.

A oto Pilj.

Największa jest jego górna kaskada.

Angielskojęzyczna Wikipedia podaje, że wodospad odkryto w 2002 roku. Ale chyba chodzi o jego naukowe pomiary, bo mieszkańcy Topli Do mówią, że chodzili do niego jako dzieciaki.

To już zejście po wymytej drodze.

Po południu czerwień Starej Planiny robi się jeszcze bardziej intensywna.

Guča 2010 II (SRB)

2010-10-15T21:07:00.001+02:00

Ni to słodycz, ni to ozdoba. W każdym bądź razie symbol serbskiego straganiarstwa i odpustowości.

Jak ktoś zagra, drugi zatańczy. W Guczy to normalne, że na dźwięk trąbki festiwalowicze ruszają w tany.

Nie no ... ta pani przesadziła ... koszulka z Czeczą w Guczy ... Czecza to taka serbska Doda, ale chyba jeszcze bardziej popularna, potrafi śpiewać i duuużo przeszła, ot chociażby miłość z serbskim oficerem z wojny o Bośnię.

W tym roku na festiwalu pojawiły się guczozele.

Uliczny trumpetsession.

Kapela podchodzi do pań w knajpce. Panie tańczą i płacą za granie.

Kilogram pieczonego świniaka kosztuje ok. 25zł.

Kolejny cygański grajek.

Większość płyt to składanki. Słaba jakość, trzeba uważać. Chyba piraty. Kosztują 15zł.

W muzeum trębactwa.

Guča 2010 (SRB)

2010-10-10T08:12:00.003+02:00

W tym roku zatrzymałem się w Guczy na dłużej, co nie znaczy, że na całość festiwalu. Ten w 2010 trwał aż 10 dni, bo był jubileuszowy, już 50-ty.

Jechało nas siedmiu. W jednym aucie ja z Antosiem i dwójką chrześniaków. W drugim kuzyn Piotr z żoną i córką. Z kuzynem umówiliśmy się na granicy serbsko-węgierskiej. Była 13.00. Pod Guczę dojechaliśmy o zmroku, krótko po 20.00. Najpierw było jednak 200 kilometrów autostrady E75, kilka płatnych odcinków, za które wyszło coś około 40 złotych. Na początku Belgradu śmignęliśmy na obwodnicę i później drogą E763 (22) w stronę Lazarevaca i Cacaka.

Szukamy polanki

Już przed tą ostatnią miejscowością zaczęliśmy się rozglądać za noclegiem. A plan na Serbię był tylko jeden: śpimy w namiotach. Dlatego szukaliśmy zacisznej polanki ze strumykiem. Przez dwie godziny nie mogliśmy nic znaleźć. Dopiero za Cacakiem, kilkanaście kilometrów od Guczy, zjechaliśmy w boczną drogę. Po kilku kilometrach serpentyn zatrzymaliśmy się na przełęczy, na której stała cerkiew i ... kranik z wodą! Za zgodą miejscowych, którzy dość licznie modlili się w cerkwi, rozbiliśmy się na łączce opodal świątyni. Mieliśmy więc wodę i spokój, bo droga, mimo bliskości Guczy, była mało uczęszczana.

Parkowanie

Rano śniadanko, mycie włosów pod kranikiem, suszenie namiotów. Do Guczy było jakieś 15 kilometrów. Na rogatkach trzeba było wnieść opłatę parkingową. Młodzieniec skasował 1000 dinarów (40zł) i nakleił winietkę na przednią szybę. Żadnych innych opłat później w Guczy już nie ma. Zatrzymać się trzeba na wielkim parkingu w pobliżu stadionu, na którym wieczorami odbywają się główne koncerty. Bo te mniejsze z kolei grane są przed domem kultury w centrum miasteczka. Porządku na parkingu pilnują parkingowi, tak więc czułem się spokojny o zostawione tam auto.

Wszystkie koncerty podczas festiwalu w Guczy są darmowe. To zasługa sponsorów, głownie browarów produkujących piwo Jelen.

Dom kultury

Ruszyliśmy w miasto. Po przejściu mostu na rzeczce zaczyna się jeden wielki ciąg handlowo-gastronomiczny. Zaraz z brzegu kupiliśmy serbskie czapeczki. Po Guczy przewalają się orkiestry serbskich cyganów, którzy grają słabo, na lichym sprzęcie, ale robią niezły rumor. Podchodzą do turystów siedzących w rozłożonych na czas festiwalu knajpkach i grają im wprost do ucha. Głównie „Kalashnikov”. Rano grajkowie dopiero się budzili, dlatego do domu kultury doszliśmy w miarę szybko. W domu kultury odebrałem akredytację prasową, którą załatwiałem jeszcze w Polsce. Po prostu wysłałem im mejlem kartę zgłoszeniową z pieczęcią mojej redakcji. Akredytacja w Guczy potrzebna jest w zasadzie tylko do jednego: żeby wejść na stadionie pod scenę między publiczność a grające zespoły. Inaczej nie ma szans na wciśnięcie się ten tłok i zrobienie jakiś fajnych fot.

Do koncertów pod domem kultury był jeszcze trochę czasu. Kupiliśmy więc burki, jogurt, pierwsze piwo i kawkę w knajpce.

Dzień w zasadzie dopiero się w Guczy zaczynał.

Serbia 2010 - Midžor opis wejścia (SRB)

2010-09-24T20:31:00.002+02:00

Zdobyć Midžor najlepiej można wjeżdżając samochodem na Babin Zub (1757 mnpm). Trzeba skręcić z drogi Knjaževac - Pirot w miejscowości Kalna, od której prowadzi asfaltowa, a przez moment szutrowa, droga. Po 30 km serpentynek wjeżdża się pod hotel pod Babin Zubem. Tutaj jest też stacja wyciągów narciarskich, latem oczywiście nieczynnych. Od hotelu na szczyt jest 8 kilometrów. Na zdjęciu Midžor z tyłu po prawej, a na pierwszym planie Zarkova cuka (1848 mnpm).

Przy hotelu są znaki m.in. do Topli Do i innej wsi - Zaskovici. Potem nie ma już żadnych tabliczek ani oznaczeń szlaków.

Na Midžor idzie się właściwie na czuja. Widzisz szczyt przed sobą i musisz się na niego kierować. Możliwości pomyłki chyba nie ma. Drogi się przeplatają, a później jest już tylko jedna. Żadna z dróg nie prowadzi też przez szczyty przed Midžorem, mijają je zawsze z boku.

Maksiu był dzielny. Widać było, że jest mu ciężko, ale szedł bez słowa skargi. Mieliśmy mało wody. Po drodze nie ma strumyków. Z tyłu Babin Zub.

Można iść w prawo lub mniej wydeptaną drogą w lewo. Na jedno wyjdzie. Można iść też na przełaj. Do pokonania jest jedynie gigantyczna łąka, bez kamieni, bez dziur.

Midžor robi się coraz większy. Za jego granią jest już Bułgaria.

Kacper wolał właśnie mniej wydeptane trasy.

Największa spotkana po drodze roślinka.

I największy spotkany owad.

Największe spotkane ssaki.

Pasły się luzem, bez niczyjej opieki.

Antoś za to musiał być wciągany obietnicą podwójnych lodów na dole w Pirocie. Szedł w sandałach, ale nie było to problemem. Wejście na Midžor jest właściwie spacerkiem na podmiejską łąkę.

Zarkowa Cuka, Prilepski Vrh i Tupanar już za nami.

Szczyt jest też rozległy i płaski.

Środkiem Midžora idzie granica serbsko-bułgarska.

A to już widok na stronę bułgarską. Wejście na Midžor zajęło nam 4 godziny. Zejście tylko dwie.

Serbia 2010 - Midžor (SRB)

2010-09-11T08:07:00.001+02:00

Długo nie pisałem. Sierpień byłem w rozjazdach. Potem musiałem nadrabiać zaległości w obróbce zdjęć. Lightroom trochę mnie przyszpilił do kompa. No ale czas trochę powspominać.

Zacznę chyba od obecnie najwyższej góry w Serbii. Midžor - to nazwa dla Serbów, Миджур - to nazwa dla Bułgarów. Góra leży na granicy serbsko-bułgarskiej w paśmie Starej Planiny. Ma 2168 metrów, choć niektóre źródła podają metr lub nawet dwa więcej. Na słupku na szczycie jest jednak ta pierwsza wartość.

Do Serbii pojechaliśmy na tydzień, do auta wcisnąłem Antosia i dwójkę moich chrześniaków, Maksia (10 lat) i Kacpra (14 lat). Najpierw pojechaliśmy do Guczy na festiwal trębaczy. Potem zatrzymaliśmy się w Topli Do (tak, tak, w tym samym Topli Do co dwa lata temu!). Stąd robiliśmy sobie wypady w góry.

W następnym poście opiszę szczegółowo zdobywanie tej góry.

Fuerteventura - rybki (E)

2010-07-28T15:24:00.001+02:00

Na południowym końcu Costa Calma znajduje się przystań promowa i port rybacki. Zaraz przy tym ostatnim mieści się sklepik z rybami. Na jednej z półek straszy szczęka rekina, pod nią leżą w lodzie rybki. Te większe usłużny sprzedawca, wyglądający jak Banderas, pozbawia głów i flaków. Dookoła czysto. Jak to w Unii Europejskiej.

Fuerteventura - Tindaya (E)

2010-07-21T21:56:00.001+02:00

Tindaya to wioseczka i góra o wysokości 401m z lewej stronie drogi FV10 prowadzącej z Puerto Rosario do La Oliva w środku północnej połówki wyspy. Wioseczka jak wioseczka. Nic ciekawego. Szczyt jest ciekawszy, do wejścia specjalnie oznakowanym szlakiem w kilkadziesiąt minut. Ja nie wchodziłem. Było za ciepło, a nie miałem wody do picia. 4000 tysiące lat temu niedaleko stąd chlusnął tutaj wulkan (Montana Arena) i był to najświeższy przykład erupcji na wyspie. Lawa zdążyła skrzepnąć i wywietrzeć. Na szczycie Tindayi dawni mieszkańcy Fuertaventury - Guanczowie - zaczęli składać ofiary bóstwom. Najpierw zarzynali swoich wrogów, potem szlachtowali kozy.

Fuerteventura - Los Molinos (E)

2010-07-09T06:26:00.001+02:00

Los Molinos - nazwa sugeruje, że będą tu wiatraki. Żadnego nie zauważyłem. Ostatni był dziewięć kilometrów wcześniej przy skrzyżowaniu z główniejszą drogą FV 207. Wieś leży na zachodnim wybrzeżu w połowie wyspy. Prowadzi tutaj jedna, jedyna dróżka, pokryta asfaltem. W Los Molinios zobaczyłem jedyną rzekę na Fuertaventurze. Właściwie strumyk, maleństwo straszne. Skąd ta woda? Wyciekała gdzieś wyżej ze skał, przed Los Molinios tworzyła spiętrzenie, po jej zielonkawym lustrze pływały czyjeś kaczki. Wioska była biedna brakiem roślinności, ale uderzała majestatem wobec grozy oceanu. Fale Atlantyku szalały. Jak mieszkańcom udaje się wypłynąć na połów? Nie wiem. Ale jednocześnie fale te spowodowały, że do wsi ściągają doświadczeni już surferzy.

Fuerteventura - kozia wyspa (E)

2010-07-02T07:35:00.001+02:00

Na Fuertaventurze żyje 80 tysięcy kóz.

Więcej niż ludzi. Dają mleko, a z nich robi się sery.

W kilku miejscach wyspy stoją farmy, w których można się zatrzymać, zwiedzić, zajrzeć do sklepiku z serami.

A tam uczta dla seromaniaka.

To nie gremlin!

Zastanawia mnie tylko, co te kozy jedzą na tej suchej Fuertaventurze. No ale coś jednak muszą skubać ...

Fuerteventura - aloes (E)

2010-06-29T23:52:00.001+02:00

Na Fuertaventurze mało co rośnie. Ale aloesów akurat nie brakuje. Obok mydła z mleka koziego kosmetyki aloesowe to główny souvenir wywożony z wyspy. Sok z tej rośliny jest wykorzystywany we współczesnej medycynie. Stosowany bezpośrednio na rany skóry przyspiesza proces gojenia. Aloes ma silne działanie przeczyszczające, nieznaczne właściwości bakteriobójcze, wzmaga czynności żółciotwórcze. (za Wikipedią).
Co kawałek na Furcie można spotkać pola aloesu. Roślinki rosną w piachu wulkanicznym. Podziwiam je za przystosowanie do suchego klimatu. Ale nic dziwnego, aloes to sukulent. Podobno występuje 400 gatunków tej rośliny.

Fuerteventura - Mirador Morro Velosa (E)

2010-06-25T07:55:00.001+02:00

Droga FV 30 prowadzi zachodnią częścią wyspy z Pajara do Puerto del Rosario, stolicy wyspy, po drodze mijając Betancurię. Na wysokości 600 mnpm znajduje się punkt widokowy - Mirador Morro Velosa. W dole widać Antiguę - jedną z większych miejscowości na wyspie. A widok - zapiera, bo widać czerwień ziemi i surowość klimatu. Można powiedzieć, że jest prawie jak na Marsie.

Fuerteventura - spacer nad brzegiem (E)

2010-06-01T15:36:00.001+02:00

Kilkaset metrów wzdłuż zachodniego brzegu Fuertaventury. Na własną rękę, bez oznaczonych ścieżek. Przed siebie. Pełno słońca. Nie było nawet specjalnie gorąco. A może to tylko złudzenie? Wiatr śmigał solidne od zachodu i fałszował prawdziwą temperaturę.

Fuerteventura - wiewiórka ziemna (E)

2010-05-27T10:48:00.001+02:00

Właściwie to nie wiadomo jak znalazła się na Wyspach Kanaryjskich. Normalnie mieszka w Maroku, Algierii i na zachodnich rubieżach Sahary. Jest ruchliwa i nie boi się ludzi. Wie, że może od nich skubnąć jakąś przekąskę. Zwłaszcza że na pustynnej Fuertaventurze ciężko o urozmaicone menu. Trzeba jeść to co dają. Wiewiórka ziemna to największe dzikie stworzenie na wyspie. Nie licząc oczywiście dezerterów z kozich farm.

Fuerteventura - piach (E)

2010-05-20T09:27:00.001+02:00

Fuerteventura wyspą Kanarów leżącą najbliżej Afryki. Od Maroka dzieli ją 200 km Oceanu Atlantyckiego. Po drugiej stronie Maroko styka się z Saharą Zachodnią, protektoratem Maroka lub jak kto woli - jego integralnym terytorium. Wiatry z Sahary niosą na Fuertę piach. Wiatry znad oceanu niosą sól i muszelki. Jest sucho. Mało co rośnie. Mało co biega. Właściwie to prawie nic nie biega. A to prawie, to kozy i jedno dzikie zwierzątko w kolejnym poście.

Fuerteventura wąska wyspa (E)

2010-05-18T10:01:00.001+02:00

W tym miejscu Furteventura jest najwęższa, nie ma więcej niż 4km szerokości. Zdjęcie zrobione w stronę północną. Po lewej stronie widać zachodnie wybrzeże, bardzie skaliste i wietrzne. Nieco dalej leży miejscowość La Pared. Po prawej, wschodniej stronie leży Costa Calma, jedna z popularniejszych miejscowości wypoczynkowych.

Fuerteventura Jandia 2 (E)

2010-05-17T10:57:00.001+02:00

Nadmorski widok najwyższej na Fuerteventurze góry. Aby tu dotrzeć musiałem przejść 4km ze wschodniej strony wyspy poprzez piach, kamyki i nikłe sukulenty. Słoneczko grzało obficie i zdradliwie. Był początek kwietnia, wiatr od oceanu ukrywał moc naszej gwiazdy. Czółko było zjarane.

Fuerteventura Jandia (E)

2010-05-07T07:54:00.001+02:00

Surowość krajobrazu.
To mnie właśnie zdziwiło i zburzyło obraz Wysp Kanaryjskich jako zielonej oazy w pobliżu Afryki.
Poszedłem na spacer z Costa Calma na drugą stronę wyspy. Po lewej stronie miałem najwyższy szczyt Furteventury - Jandię (807 mnpm). Zero ludzi dookoła. Zero zwierząt. Roślinki były, tylko jakieś takie małe, typowe sukulenty.
Cisza i spokój.

Fuerteventura - czy warto jechać? (E)

2010-05-03T10:42:00.002+02:00

Na Furteventurę dotarłem przypadkowo. Wygrałem konkurs na opowiadanie z podróży. Opisałem, jak karmić dzieciaki w drodze. Wygrałem tydzień na Kubie. Byłem heppi. Po tygodniu mniej. Okazało się, że partner konkursu zlikwidował przeloty na Kubę. Zamiast tego zaproponował Fuertę.
Najpierw wahałem się. Wyspy Kanaryjskie? To nie dla mnie. To smażalnia dla niemieckich emerytów. Ja potrzebuję odrobiny trudu w zdobyciu noclegu. Spać muszę w różnych miejscach, a nie w wypasionym hotelu.
W Polsce był kwiecień. Stwierdziłem, że przyda mi się jednak trochę wygody i słońca, zwłaszcza że na Bałkanach pogoda była jeszcze taka se i nie warto było jeszcze jechać.
Furteventura zaskoczyła.
Pięknem widoków, surowością przyrody, brakiem pitnej wody. Nie była zdeptana przez Germańców. Jedyne czego mi zabrakło to życia zwykłych ludzi. Miejscowi pracują w obsłudze ruchu turystycznego. Nic oryginalnego. Ale tydzień na tej najbardziej na wschód położonej wyspie Kanarów okazał się malowniczym przeżyciem.

Fuerteventura Ajuy (E)

2010-04-27T21:54:00.003+02:00

Zaczynam Fuerteventurę. Byłem wprawdzie na niej rok temu w ramach wygranej przeze mnie wycieczki, ale jakoś do tej pory nie było okazji, aby coś o niej pisać. Na początek zdjęcie zrobione w jaskini w pobliżu Ajuy. Dla nieznających hiszpańskiego - wymawia się [ahuj].

Remanent 4 Fryzjerzy w hospicjum

2010-04-20T21:25:00.003+02:00

Wrzucam taki mało podróżniczy temat, ale pasujący do remanentów. Zdjęcia zrobione w chojnickim hospicjum podczas wizyty uczniów ze szkoły fryzjerstwa.

Remanent 3 - Dzień Jedności Kaszubów

2010-04-13T20:12:00.002+02:00

W Kartuzach 23 III 2010 miał miejsce Dzień Jedności Kaszubów. Główna część uroczystości to wspólne granie na akordeonach. To chyba najpopularniejszy instrument na Kaszubach. Po raz piąty bito rekord liczby osób jednocześnie grających na akordeonach. Udało się. 258 muzyków, o sześciu więcej niż przed rokiem, pobiło kaszubski rekord Polski. Akordeonistów prowadził Paweł Nowak, wirtuoz z Gdańska, skromny i przesympatyczny człowiek.

Remanent 2 - Kurban Bajram

2010-04-12T20:07:00.004+02:00

A może jednak w kolorze? Kurban Bajram w Bohonikach koło Sokółki (Podlaskie).

Remanent 1 - Kurban Bajram

2010-04-10T16:57:00.004+02:00

Czas skończyć przejażdżkę po Rumunii.
Dzisiaj coś się zatrzymało.
Niektórzy zatrzymali podróż przez życie.
Może i ja coś skończę.

A w ramach remanentów wrzucam kilka moich reportaży. Na początek - czarno-biała wersja Kurban Bajram, święta ofiarowania, które obchodzą Tatarzy w Bohonikach pod Białymstokiem. Muzułmanie rytualnie ubijają byki lub barany na pamiątkę ofiary złożonej przez Abrahama. Zdjęcia robiłem 28 listopada 2009. Kurban Bajram to święto ruchome.

Kilka zdjęć z Bukowiny - Nowy Sołoniec (RO)

2010-03-30T23:17:00.002+02:00

Trzy dni w Nowym Solońcu. Deszczowe dni. Prawie nie dało się wychodzić z domku u pani Gieni i pana Gienka. Już drugi raz mieliśmy u nich nocleg. Ale sielsko! Zaraz obok domu znajduje się obora, zapach bydła wciska się wszędzie. Do kibelka idzie się przez stodołę, tylko prysznic jest w domku, w którym mieszkają nasi sympatyczni gospodarze. Pani Gienia ma łączność z Polską. Przez satelitę. Prawie non-stop ogląda TV Trwam. To chyba dzięki telewizji zmienia się język bukowińskich Polaków. Z jednej strony nie zapominają go i się nie rumanizują, z drugiej uczą się wersji literackiej naszego języka.

Pani Gienek aż do pełnoletności znał tylko bukowińsko-polski. Mówili mu we wsi, że jak pójdzie do wojska, to się nauczy rumuńskiego. Kamasze założył w Satu Mare. Pech chciał, że w oddziale pełno było miejscowych Węgrów. Zamiast rumuńskiego poznał więc madziarski.

Pani Genia przyniosła z lasu koszyk nieznanych mi grzybków. Podobno jadalnych. To chyba jakieś gąski.

Pan Gienek jedzie po siano. Dwa hektary ziemi i łąki starczają dla konia i dwóch krów. Koń ma czerwone wstążki przy uprzęży. Żeby odpędzić złe moce.

Typowy polski domek w Nowym Sołońcu.

A to nie jest typowy domek pośmiertny mieszkańców Sołońca. To nowoczesność. Zwykłe groby mają metalowe krzyże i pokryte są bujną trawą.

Dzieciaki siedzą na brzegu strumienia. Dwa lata temu przyszła powódź i zalała dom pani Gieni i pana Gienka. Ale we wsi mieszka poseł, który pomógł znaleźć fundusze na naprawę szkód.

Dwa lata temu tego mostka nie było.

Smutno wyjeżdżać.

Nowy Soloniec (Solonet Nou) - Polskie wesele (RO)

2010-03-20T11:26:00.002+01:00

Kilka dni spędzonych na rumuńskiej Bukowinie wśród Polaków, którzy przyjechali tam 200 lat temu. Przybyli tu za chlebem na kresy monarchii habsburskiej. Ziemie te nie wchodziły nigdy w skład Polski, jedynie jako lenno za panowania hospodarów. A Polacy dalej mówią swoją ciekawą polszczyzną.

Trzy dni mieszkaliśmy w Nowym Solońcu. Do wsi dojeżdża się od Kaczyc piękną, trzykilometrową, betonową drogą położoną w zamian za redukcję długów Rumunii wobec Polski. Działo się to za prezydentury Kwaśniewskiego. - Modlimy się za prezydenta Kwaśniewskiego za tę naszą drogę - powiedział mi jeden z mieszkańców wsi pod sklepem.

Wesele było w niedzielę. Dzień wcześniej młodzi i drużbowie chodzili po wsi i częstowali palinką.

Wesele odbywało się w Domu Polskim.

Do kościoła panna młoda prowadzona jest przez drużbów, a pan młody przez druhny.

Każdy weselnik ma wpięte w klapie marynarki wpięte ozdobne kwiatki.

Orkiestra gra na tradycyjnych instrumentach, później też nie ma żadnej elektroniki!

Na wesele przyjeżdżają goście z Polski. W latach 50-tych część mieszkańców Nowego Solońca tam się wyprowadziła.

Bukiet panny młodej.

Dzieciaki z Nowego Solońca chętnie pozują.

Po mszy młodzi wychodzą z krzyżem i różańcem w dłoniach.

Zebranym przed kościołem rzuca się słodycze. Nawet babulki chętnie rzucają się na darmowe cukierki.

A inni wolą sobie tylko popatrzeć.

Powrót z kościoła do domu weselnego.

Szosa Transfogaraska - koniec (RO)

2010-03-20T10:45:00.000+01:00

Koniec męczenia fotami z drogi 7C. Po popasie nad Balea Lac wsiedliśmy w auto i szybko zjechaliśmy do Sybinu. Widok po drodze były ciekawe, ale nie chciało już się nam dłużej nigdzie zatrzymywać.

Szosa Transfogaraska - część północna (RO)

2010-03-15T07:26:00.002+01:00

Widok na Trasę Transfoaraską od Balea Lac w stronę Transylwanii. Widok najbardziej chyba znany, najbardziej malowniczy i robiący najlepsze wrażenie z samej góry. Sam zjazd zajął nam kilka minut i nie wzbudzał takich zachwytów jak podjazd. Ale to chyba było wywołane zmęczeniem i przesytem. Piękno Trasy wyczerpało nas w pierwszej połowie, na drugą nie starczyło nam cierpliwości.

Szosa Transfogaraska - chmury nad Balea Lac 2 (RO)

2010-03-09T09:25:00.000+01:00

Chmury, chmury ... i po chmurach.

Szosa Transfogaraska - chmury nad Balea Lac (RO)

2010-03-07T08:17:00.000+01:00

Jezioro lodowcowe Balea Lac leży na wysokości 2034 m.n.p.m. Dochodzi się do niego po przejściu 300 metrów od parkingów. Tłumy ludzi zadeptują ścieżki dookoła jeziora. W jego pobliżu znajdują się dwie knajpo-schroniska i stacja meteo. Kawałek nad jeziorem jest skałka, z której najlepiej widać północną część Trasy Transfogaraskiej.

Szosa Transfogaraska - nad jeziorem Balea (RO)

2010-03-06T08:39:00.000+01:00

Po wyjechaniu z tunelu wjeżdża się na jarmark. Parkingi zapchane samochodami i autokarami, za które trzeba płacić. Stragany z żarciem i rękodziełem. Wczasowicze w dresach z zapomnianego u nas kreszu. A dookoła dumne dwutysięczniki.

Szosa Transfogaraska - Tunel wylot (RO)

2010-03-03T06:41:00.000+01:00

Tak wygląda wylot z tunelu po drugiej stronie grani.

Szosa Transfogaraska - Tunel (RO)

2010-03-02T11:29:00.000+01:00

Już wyżej nie będziemy. Za chwileczkę wjedziemy w najdłuższy w Rumunii tunel. 800 metrów i wyjedziemy w Siedmiogrodzie. Śnieg leży tutaj przez większą część roku. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego niby Szosa Transfogaraska miała mieć znaczenie strategiczne. Nicolae Ceausescu kazał przedzierać się przez góry, by mieć drogę transportową potrzebną do szybkiego transportu wojska. Tylko co to za szybka droga, która nadaje się do użytkowania przez dwa miesiące w roku?

Szosa Transfogaraska - za wodospadem Caprei (RO)

2010-02-27T11:21:00.001+01:00

Droga 7C za wodospadem Caprei. Już widać grań najwyższej części Fogaraszy. Za tymi szczytami znajduje się już Siedmiogród. Jeszcze kilka ostrych zakrętów i za dwa kilometry wjedziemy w tunel.

Szosa Transfogaraska - cascada Caprei (RO)

2010-02-26T07:52:00.000+01:00

Raul Caprei zamienia się w Paraul Caprei. Droga śmiało wbija się już w góry, zaczyna sie pierwsza serpentyna. Kosówka urywa się zdecydowanie. W pewnym momencie drogę przecina wodospad Caprei. Malowniczy. Obok niego rozstawiły się stragany z serem, wędzoną słoniną, cebulą ... Jesteśmy na wysokości 1690 m.n.p.m.

Szosa Transfogaraska - Cabana Caprei (RO)

2010-02-25T08:05:00.001+01:00

Widok spod wodospadu Caprei na dolinę w stronę Lacul Vidraru i dalej - Curtea de Arges. W dole widać Cabanę Caprei. Leży ona na wysokości 1520 m.n.p.m. To ostatnie schronisko przed wjechaniem w tunel łączący Wołoszczyznę z Siedmiogrodem.

Szosa Transfogaraska - Raul Capra (RO)

2010-02-21T17:32:00.004+01:00

Po kilkudziesięciu kilometrach wzdłuż jeziora Vidraru jedzie się kilka kilometrów wzdłuż rzeki Capra, czyli Kozła. Na wysokości 1285 metrów asfalt przechodzi przez strumień. To tutaj dojechałem cztery lata temu. Zaraz skończą się drzewa i nikła kosówka. Po prawej będzie jeszcze Cabana Caprei, czyli ostatnie schronisko przed główną granią.

Szosa Transfogaraska - Lacul Vidraru (RO)

2010-02-04T08:35:00.000+01:00

Jezioro Vidraru (Lacul Vidraru) jest sztucznym zbiornikiem powstałym na rzece Arges w 1965 roku. Zajmuje powierzchnię 893 hektary. Głębokość wynosi maksymalnie 166 metrów.

Tama ma wysokość prawie 200 metrów, a za 50 euro można sobie z niej skoczyć na bungee.

Wjazd na tamę od strony Curtea de Arges, tutaj czeka na nas 200-metrowy tunel.

A za tunelem jest skrzyżowanie. Szosa Transfogaraska prowadzi w prawo. Do najwyższego punktu, Balea Lac, jest jeszcze 55 kilometrów.

Szosa Transfogaraska - opuszczamy Poenari (RO)

2010-01-31T09:26:00.001+01:00

Szosa Transfogaraska biegnie wzdłuż rzeczki Raul Arges, a ta bierze początek w sztucznym jeziorze Lacul Vidraru. Po lewej stronie na zarośniętej górce widać jeszcze fragmenty zamku Poenari. Most nad rzeką prowadzi do tamy na jeziorze Vidraru, a sama szosa idzie w prawo. Za niecały kilometr będzie tunel.

Szosa Transfogaraska - Poenari 2 (RO)

2010-01-29T17:47:00.000+01:00

Zamek w Poenari miał strzec granicy wołosko-siedmiogrodzkiej. W XIII wieku hospodar Negru Voda postawił donżon. Reszta murów stanęła w XV wieku za panowania Vlada Tepesa (Draculi).

Widok z Poenari na początek Szosy Transfogaraskiej.

Widok na Szosę wcinającą się w Karpaty.

Trzęsienie ziemi w 1915 roku zniszczyło część ruin.

Szosa Transfogaraska - Poenari (RO)

2010-01-28T08:44:00.001+01:00

Kilometr za Capataneni droga skręca ostro w prawo, mija się zabudowania elektrowni wodnej i zaraz za nimi trzeba się zatrzymać, jeżeli chce się zobaczyć prawdziwy zamek warowny Vlada Draculi. Wystarczy pokonać 1480 schodków i już można się rozkoszować naprawdę bardzo pięknym widokiem.

Szosa Transfogaraska - Czytam, czytam (RO)

2010-01-26T21:57:00.002+01:00

W zeszłym roku Transfogaranę pokonywałem w lipcu. Tym razem nie przegapiłem znaku informującego o ewentualnym zamknięciu trasy. Znak znajduje się w Capataneni, ostatniej wiosce przed wjechaniem w góry od strony Curtea de Arges. Przeszło kilometr dalej znajduje się parking, z którego prowadzą schody do Cetatea Poenari - prawdziwej twierdzy Vlada Draculi.

Szosa Transfogaraska – czytaj znaki! (RO)

2010-01-23T11:50:00.001+01:00

Droga DN7C zaczyna się w Curtea de Arges na Wołoszczyźnie, kończy w Cartisoarze pod Sybinem (Transylwania). Przynajmniej zaczyna się dla mnie. W 2005 roku wracaliśmy z Bałczika w Bułgarii i postanowiliśmy przejechać naszą octavią Szosę Transfogaraską. W Curtea zwiedziliśmy cerkwie. W ostatniej miejscowości przed wjechaniem w góry zlekceważyłem napis na tablicy drogowej informujący, że droga jest zamknięta. Dojechałem pod Valea Caprei, jakieś 60 km. Tam był już zakaz ruchu. Zjeżdżający z góry Rumuni w Dacii powiedzieli tylko, że droga jest zamknięta, bo na górze leży śnieg. Była pierwsza połowa czerwca.
Na Szosę wróciłem po czterech latach.

Voronet - călugăriţă (RO)

2010-01-21T15:19:00.000+01:00

Ostatnie zdjęcie z Voronetu. Mniszka opowiada grupie wycieczkowej szczegóły malowidła Sądu Ostatecznego.

Voronet - arhanghelul (RO)

2010-01-16T10:08:00.000+01:00

Mikael - po hebrajsku - któż jak Bóg. Tak krzyknął anioł w stronę Lucyfera, gdy ten obrócił się przeciwko Panu. Archanioł Michał to najpotężniejszy z hufca aniołów. W Apokalipsie św. Jana Apostoła Michał ukazany jest jako pogromca Smoka - Szatana. Na ścianie klasztoru w Voronecie ukazana jest scena z tej walki.

Voronet - regele (RO)

2010-01-15T21:27:00.000+01:00

Król Dawid napisał 73 psalmy. Biblia pokazuje go jako gracza na cytrze. Tak samo musiał to zrobić artysta w 1547 roku, kiedy malował scenę Sądu Ostatecznego. Potępieni idą do piekła, gra im król żydowski. Ostatnia piękna chwila. Potem będą tylko jęki, płacz i zgrzytanie zębów.

Voronet - koniec świata - diavol şi păcati (RO)

2010-01-13T18:31:00.003+01:00

Diabeł to istota koszmarna. Skąd się wzięło jego szpetne wyobrażenie? Grecy, pierwsi chrześcijanie, nazwali go Oskarżycielem (diabolos). To określenie pasuje do fresku z Sądu Ostatecznego w Voronecie. Demony biorą ludzkie uczynki w formie złotych (?) sztabek i kładą na szali Dobra i Zła. Jakby tego było mało, sami pchają się na wagę, aby jak najwięcej dusz zabrać ze sobą w czeluści piekielne.

Voronet - koniec świata - pacatosi (RO)

2010-01-10T00:20:00.004+01:00

Niech będzie smutny los grzeszników zważonych
na szali Dobra i Zła.
Diabeli!
Kajdanami skrępujcie ich uczynki i myśli niepoprawne
Wieczność z ciemnością niech się im kojarzy
A jęk: to żałość za lenistwo na ziemi za panowania Słońca

Voronet - koniec świata - sfârşitul lumii 1 (RO)

2010-01-07T23:26:00.000+01:00

Zgodnie z obietnicą - zaczynam opis komiksu na zachodniej ścianie cerkwi w Voronecie na Bukowinie.
Koniec świata to zmartwychwstanie. Ale skąd zmarli mieliby wiedzieć, że ów moment nastąpił? Oznajmiają to im anieli dmąc w trąby długaśne.

Koniec świata (RO)

2010-01-04T22:58:00.003+01:00

Nowy Rok trzeba zacząć od przepowiedni. Jasnowidz Jackowski z Człuchowa w co drugiej gazecie w Polsce wieszczy, że w 2010 Unia Europejska się rozpadnie. Myślę, że rozpadnie się rzeczywiście, ale jeszcze nie tak szybko, a my tego nawet nie zauważymy, tak samo jak obywatele rzymscy nie zauważyli, że cesarstwo się im skończyło, a Wiecznym Miastem rządzi gocki król z cesarskimi insygniami.
A ja przepowiadam koniec świata.
I wiem, jak to będzie wyglądać.
Wiem, bo byłem na Bukowinie. Na zachodniej ścianie klasztoru obronnego pod wezwaniem św. Jerzego w Voronecie koło Gury Homorolui znajduje się scena przedstawiająca Sąd Ostateczny.
Opadła Wam kiedyś szczęka?
Mi to zrobiła właśnie pod zachodnią ścianą świątyni. Nawet w Wikipedi piszą, że jest to najcenniejszy fresk malowanych cerkwi Bukowiny. Długie minuty gapiłem się w ten średniowieczny komiks. Czego tam nie ma! Wszystko namalowane w ulubionym przez mnie stylu "horror vacuoli", czyli "strach przed pustym miejscem".

Wikipedia pisze: "Na najwyższym poziomie fresku, bezpośrednio pod dachem, znajduje się się przedstawienie Boga Ojca (jako Starca Dni), po którego bokach anioły zwijają niebo (znak końca czasu, który jest na owym zwijanym niebie reprezentowany dwunastoma znakami zodiaku), dalej zaś znajdują się archanioły.

Na kolejnym poziomie, w centralnym miejscu przedstawiony jest tronujący Chrystus, a po jego bokach, wedle układu deesis, Maria i Jan Chrzciciel. Dalej po obu stronach znajdują się apostołowie oraz anioły. Od stóp Chrystusa biegnie w dół rzeka piekielna, rozszerzająca się aż do najniższej kondygnacji.

Centralna scena środkowego poziomu malowidła to hetimasia, po bokach której klęczą Adam i Ewa. Za ich plecami znajdują się po cztery grupy postaci. Za Adamem kolejno prorocy, hierarchowie, męczennicy i sprawiedliwi, na końcu zaś przedstawiony jest św. Paweł. Z kolei za Ewą oraz stojącym za jej plecami Mojżeszem znajdują się nieprawowierni (być może zadaniem Mojżesza jest orędowanie za nimi): Żydzi, Turcy i Tatarzy, Ormianie oraz Saraceni.

W kolejnym poziomie w centrum znajduje się waga sprawiedliwości. Po jej lewej stronie, za aniołami uczestniczącymi w walce o dusze ludzkie spoczywające na wadze, ukazani są zbawieni czekający na wejście do nieba. Na przedzie tłumu można rozpoznać wyróżnionych przez malarza . Z kolei po prawej stronie wagi, również za sceną walki o dusze na wadze (pełną tutaj diabłów) oraz za rozszerzającą się czerwoną rzeką piekielną (do której strącani są potępieni) znajduje się przedstawienie zmarłych powstających z grobów na sąd (pomiędzy nimi także przedstawiono zwierzęta) oraz personifikacja ziemi. Do sceny tej należy też znajdująca się w niższym poziomie personifikacja wody.
Najniższy wreszcie poziom przedstawia przede wszystkim raj i piekło. Po lewej stronie znajduje się otoczony murem raj, nad którego bramą siedzi serafin. Pod drzwiami znajduje się następna grupa zbawiony oczekujących na wpuszczenie do nieba ze św. Piotrem na czele (dalej widać m.in. św. Helenę i św. Konstantyna Wielki). W niebie znajdują się już przedstawieni na białym tle Maria (po której bokach znajdują się archaniołowie Michał i Gabriel, Abraham, Izaak i Jakub, a także Dobry Łotr; za nimi przedstawione są trzy drzewa rajskie. Z kolei na prawo od muru otaczającego czekających na wstęp do raju przedstawione są śmierci sprawiedliwego oraz niesprawiedliwego, a pomiędzy nimi ukazany jest król Dawid. Dalej na prawo znajduje się rzeka piekielna z Lewiatanem oczekującym na dusze potępionych."
szczegóły: LINK

W następnym poście pokażę szczegóły Sądu Ostatecznego.

Chrzest pod Suczawą (RO)

2009-12-26T23:27:00.000+01:00

Deszcz padał i padał. Ruszyliśmy z Nowego Sołońca do Suczawy. Może w większym mieście będzie co robić w tak podłą pogodę? Po trzydziestu kilometrach skończył się asfalt, a zaczęła szutrówka. Dziwne. Z mapy wynikało, że ta droga jest jedną z ważniejszych w okolicy. Miała numerek - 178A. Po kilku kilometrach asfał pojawił się znowu. Zaczęła się jakaś wieś. Pod cerkwią - zamieszanie - starsi ludzie w ludowych strojach robili sobie zdjęcia. Nasze auto stanęło. Trzeba było sobie zrobić zdjęcia z ludowcami. Byli bardzo chętni. Akurat obchodzili rocznicę istnienia swojego chóru. A w środku cerkwi odbywał się chrzest. Dziewczynka stawał się chrześcijanką.

Adrianu

2009-12-22T17:47:00.000+01:00

- Nie rób mi zdjęć! No chyba że dasz kasę ... - chłopak zasłonił się rękawicą.
- Dobra dam, ale powiedz skąd jesteś? - zainteresowałem się.
- Z Rumunii - powiedział grajek.
Postanowiłem być podchwytliwy.
- A z jakiego miasta? - myślałem że teraz to koleś się zaplącze.
- Z Bistricy - harmonista dał zdecydowaną odpowiedź. Teraz to mi szczęka opadła. Kurcze, więc jednak coś o tej Rumunii wie.
- A w Oradźi byłeś? - spytałem go o Oradea, która w wymowie rumuńskiej brzmi "Oradźa".
- Tak, tak i w Klużu też. A w ogóle to jestem z Konstancy ...
Co za Cyganek. Proszę bardzo! Obywatel Europy, wędrowiec między Rumunią i Polską, wszędzie ma swych cygańskich krewnych. Zarabia na graniu na harmonii. Nieobce są mu wszystkie targowiska między Konstantynopolem a Kopenhagą.
- Adrianu, tak mam na imię, la revedere!

Twarze Rumunii 16 (RO)

2009-12-16T18:32:00.002+01:00

Wrzucam kilka zdjęć targowiskowo-ulicznych z Sygietu Marmaroskiego i Gury Humorolui.

Twarze Rumunii 15 (RO)

2009-12-09T18:07:00.002+01:00

Kolejne targowiskowe zdjęcie z Sygietu. Wrzucam je, aby pokazać, że nie tylko "twarzowce" chodzą po targu.

Twarze Rumunii 14 (RO)

2009-12-04T17:47:00.000+01:00

Sprzedawał tylko firany, ale w kilka sekund nazwałem go "panną młodą". Uśmiech pojawił się od razu na jego buźce. Szczery. A że nieszczelny? I chyba bardziej zależało mu na zapozowaniu, niż na sprzedaży firanek ściągniętych z jakiegoś cudzego okna. Taaaak .... Warto odwiedzać targowiska. To w Sygecie Marmaroskim okazało się kopalnią modeli.

Twarze Rumunii 13 (RO)

2009-12-03T21:09:00.002+01:00

Sygiet Marmaroski. Targowisko miejskie. Świeże mleko, świeżo zebrane prawdziwki w dębowych lasach na zachód od miasta.

Twarze Rumunii 12 (RO)

2009-11-29T14:57:00.002+01:00

Przerwa obiadowa w Corund. Na zapleczu kucharka bije kotleta. Trzecią ręką smaży ser dla Franka. Na zewnątrz skwar lipcowy męczy Transylwanię, w środku zimne piwo daje ulgę czekającym na frytki z serem. Mężczyzna popija browar i wygląda przez okno. Ciucas na dobry początek drugiej części dnia.

Twarze Rumunii 11 (RO)

2009-11-24T06:56:00.002+01:00

Sighisoara składa się z trzech części: nowoczesnej, betonowej otoczki, cytadeli ze starym miastem i wzgórza, na którym stoi ewangelicki kościół. Prowadzą do niego drewniane schody, zwane w przewodnikach "szkolnymi". Prawie dwusetka stopni okrytych drewnianym tunelem. Ciekawostka historyczna z czasów, gdy na wzgórzu znajdowała się tętniąca życiem szkoła. A było to w XVII wieku. Dzisiaj szkoła jest stara (Šcoala veche), schody są stare. Mały Cyganek wygląda też jakby się urwał z zajęć dwieście lat temu. Dostał kilka lei i bez oporu stał się moim modelem.

Twarze Rumunii (10) Sovata (RO)

2009-11-21T09:33:00.002+01:00

W północno-wschodniej części Siedmiogrodu, na Szeklerszczyźnie, leży miasteczko Sovata. Słynne jest z powodu słonych jezior i pokładów soli, które na skutek ucisku zwykłych skał wypychają ku górze pokłady soli kamiennej. Wrażenie na początku jest niesamowite.

Sól na powierzchni ziemi?

Może to pomyłka? Przecież deszcz rozpuszcza sól! Oczywiście, tak się dzieje. Powierzchnia soli jest chropowata, a woda wypłukuje systematycznie sól kamienną. Dotykając słoną powierzchnię ma się wrażenie, że dotyka się jakiś dziwny rodzaj plastiku.

Taxi Sandanski

2009-11-19T12:33:00.008+01:00

Podczas jednej z moich wędrówek po MySpace'ie trafiłem na perełkę: muzykę zespołu Taxi Sandanski. Grupa jest niemiecka, pochodzi z Karlsruhe w Badenii-Witembergii. Po odsłuchaniu kilku kawałków zapragnąłem postawić ich płytę na mojej półce. Taxi gra ładną muzykę bałkańską, mieszankę bułgarsko-macedońską z wpływami kilku innych kultur. Napisałem mejla do zespołu. Odezwała się do mnie Angie Metzler. Wysłała CD. Zapłaciłem 15 euro plus trzy koszty wysyłki ... i już mogłem słuchać ich albumu "Majko, majko". Przyjemna muzyczka!

Strona domowa Taxi Sandanski.
Profil Taxi Sandanski na MySpace.

Twarze Rumunii 9 (RO)

2009-11-13T18:26:00.003+01:00

Palacz z Mocanity. Po pracy usiadł przy drewnianym barze na terenie, hm, dworca, w Viseul de Sus. Tam go dopadłem. On pił fantę, ja kawę z ekspresu. Wystawił mi się do zdjęcia, uśmiechnął, nawet specjalnie nie protestował, gdy moja migawka kilka razy go mlasnęła, bo ileż to można pozować?

Twarze Rumunii 8 (RO)

2009-11-12T07:07:00.003+01:00

Może dywanik? Robiła go pół stycznia. Z własnej wełny, z owieczek pasionych pod ukraińską granicą. Dużo pracy. - Chcę za to 200 euro. Za dużo? Poniżej 100 nie zejdę.

Rumuńskie groby w Borach Tucholskich

2009-11-03T06:53:00.006+01:00

Pierwszego listopada odwiedziliśmy groby rumuńskich jeńców wojennych. Mogiły znajdują się w lasku zaraz przy Tucholi. Podczas pierwszej wojny światowej Prusacy zorganizowali w Rudzkim Moście wielki obóz jeniecki. Zmarło w nim ponad 5000 żołnierzy walczących po stronie cara. W latach 1916-1917 ze światem pożegnało się w nim też 2471 jeńców z armii rumuńskiej. Większość to mogiły zbiorowe. Jest ich w lasku pod Tucholą przeszło 300.

Twarze Rumunii 7 (RO)

2009-10-26T19:59:00.003+01:00

To nie woda. To palinka w czystej postaci. Smaczna, mocna, z wyraźną nutą prażonych pestek śliwki. Można ją pić bez popitki. Powolutku wlewać na język i rozcierać o podniebienie. Pani w Ieud w dolinie Izy(Maramures) czekała na turystów podążających do jednej z drewnianych cerkwi. Sprzedała całą plastikową flaszkę. Dobra palinka, zachwalała, moja mama jest ciągle po niej pijana.